Пред Фејсбук, Инстаграм и Тикток, постоеше едно место каде што започнуваа разговорите, се раѓаа симпатиите и се поминуваа часови пред компјутерот – MSN Messenger.
Се сеќавате ли на звукот кога некој ќе се најавеше, на трепкањето на прозорчето кога ќе пристигнеше порака и на возбудата кога ќе видевме дека личноста што ја чекаме конечно е онлајн?
Секој имаше свој никнејм, омилена песна во статусот и по некоја тажна или мистериозна порака што требаше да ја разбере само една личност.
Тогаш, разговорите имаа поинаква тежина. Се чекаше некој да се приклучи, се пишуваше до доцна во ноќта, а една обична порака можеше да ни го разубави целиот ден.
Немаше сториња, лајкови и бескрајно скролање. Имаше само мал прозорец за разговор, тастатура и желба да останеме уште малку онлајн.
Интернетот беше место за откривање нови работи, играње игри, симнување музика и запознавање луѓе без постојано да размислуваме како изгледаме пред другите.
Се радувавме на едноставните работи, а понекогаш и обичното „што правиш?“ беше доволно за да започне разговор што ќе трае со часови.
MSN Messenger официјално престана да постои во 2013 година, но спомените останаа. За многумина, тоа не беше само програма за допишување, туку дел од едно време кога интернетот беше помалку гласен, а разговорите понекогаш беа многу поискрени.
Можеби не ни недостасува само MSN. Можеби ни недостасува и чувството што го имавме тогаш, кога едно мало известување можеше да нè направи среќни, а најубавите разговори се случуваа без филтри, алгоритми и публика.
