„Ме боли стомакот“, „Лошо ми е“, „Те молам, да не одиме во училиште“ – ова се најчестите реченици кои ги изговара вашето дете наутро. Првата реакција како родител во ваква ситуација може да биде загриженост, збунетост дури и фрустрација.
Можеби ќе помислите дека детето се обидува да избегне контролна работа, усно одговарање или некоја друга обврска. И навистина, речиси секое дете еднаш ќе посака да го прескокне часот.
Но, кога детето одбива да оди на училиште од ден на ден, кога утрата сè почесто се исполнети со солзи, болки во стомакот, расправии или молби да остане дома, важно е да се обидеме да разбереме што се крие зад тоа. Училиштето е многу повеќе од место каде што детето учи, во него се среќава со врсниците, очекувањата, оценките, успехот и неуспехот, прифаќањето и одбивањето. Затоа, одбивањето да оди на училиште често не е само непослушност или мрзеливост.
Наместо веднаш да се прашаме: „Како да го натерам да оди на училиште?“, покорисно е да се обидеме да одговориме на прашањето: „Што му го создава тешкотија одењето на училиште во моментов?“.
Не постои само една причина поради која детето може да почне да одбива да оди на училиште.
Кај помалите деца, проблемот може да почне уште со одвојувањето од родителите. Семејството и домот се место на сигурност, а одењето на училиште значи дека детето се одвојува од таа сигурност на неколку часа. Некои деца се многу загрижени дека нешто би можело да му се случи на родителот додека не се заедно или едноставно тешко го поднесуваат раздвојувањето.
Кај постарите деца и адолесцентите може да се појави страв од неуспех. Детето кое чувствува дека мора да има добри оценки или дека не смее да погреши може да почне да го доживува училиштето како место на постојано оценување.
Понекогаш тешкотијата е поврзана со самото учење. Детето може да има проблеми со одреден предмет, концентрацијата, читањето или следењето на наставата. Ако секој ден оди на место каде што има чувство дека другите можат да постигнат нешто, а тоа не може, со текот на времето може да се појават чувство на неуспех, срам и желба да се избегнуваат таквите ситуации.
Затоа е важно да се најде рамнотежа помеѓу разбирањето на чувствата на детето и обезбедувањето поддршка за постепено да се соочи со она што му претставува тешкотија. Целта не е да се занемари неговиот страв, туку да му се помогне да стекне чувство на сигурност и доверба дека може да се справи со училишните ситуации кои во моментов му претставуваат предизвик.
